از عنوان رو حوضی این پست کاملا مشهود و مبرهن است که نگارنده قصد پرداختن به دغدغه ای بس آبگوشتی و تکراری را دارد . درنتیجه مانند همیشه منتظر مطلب خیلی فوق العاده ای نباشید !  با این حرف، به صورت زیر پوستی و در لفافه از خودم تعریف کردم . چه ایرادی دارد؟ آدمیزاد است دیگر! بنده ی به به و چه چه . من هم درین قحطی و خشکسالی تعریف و تمجید، دلم خواست یک مقدار خود نوازی کنم و بگویم یعنی نوشته های قبلیم خیلی شایسته و بایسته بوده اند! ضرری که به کسی نمی رساند !

بگذریم . داشتم از دو دلی ها و تردید هایم برایتان می گفتم.

راستش این روزها مانده ام بین این که آیا خودم را وقف علم و دانش کنم! یا برسم به داد جوانیم که دارد نفس های آخرش را می کشد؟ همیشه این را می دانستم که نمی شود همه چیز را با هم داشت یعنی باید یکجورایی از چیزی کاست تا به چیزی افزود. ولی خب من بین این که از چه چیزی بکاهم و بر چه چیزی بیفزایم همین جور واله و سرگردانم.

یعنی نمی شودهم یک خانم برازنده ی مرتب و منظم خانه دار بود هم یک کارشناس خبره و کاری و هم یک آدم اهل فکر و اندیشه که می نویسد و ترجمه می کند و خلاصه سری توی سرهای منور دارد. می دانید واقعا جمع همه ی اینها دریک جا اگر اجتماع نقیضین نباشد اجتماع محالات است!

رسیدگی به ظاهر و لباس و خانه و آشپزخانه خودش یک آدم تمام وقت می خواهد . باور کنید ایده آلیست نیستم حتی در حد متوسط رو به خوبش اگر نخواهی در هیچ یک ازین حوزه ها که به نظرم بخش مهمی از زندگی است ،سمبل کاری کنی و کمی هم آرامش داشته باشی تمام روزت می رود.این که از این .

 از طرفی  6 روز هفته را هم از 7.5 تا 3 در جایی کار می کنی که به عنوان یک کارشناس رویت حساب باز کرده اند و به میزان کیفیت کاری که انجام می دهی اعتبار کسب می کنی. از تو انتظار دارند که برای بعضی از جلسات بعد از وقت اداری بمانی و ماه های پیک کاری هم تا هر وقت که نیاز بود و حضورت باری از دوش اداره بر می داشت بمانی. اگر هم در هریک ازین کارها ذره ای سستی کنی می شوی یک کارشناس معمولی که بودنت به مثابه ی نبودنت است و کسی تره هم برایت خرد نمی کند ! در نتیجه برای این که مدیران و روسایت کمی جدیت بگیرند باید به صورت تمام وقت در اختیار محل کارت باشی .

کار نکردن و قطع شدن این آب باریکه برای من بی پدر مایه دار (به فردی می گویند که پدری بی پول دارد در مقابل باپدرمایه دار)، به مثابه ی زیر پل نشینی و کمک  های سکه ای گرفتن از انسان های نوعدوست است . یعنی چاره ای برایم نمی ماند که باز هم  به صورت  تمام وقت! یک چادر مشکی پر از لک بکشم روی صورتم و از عزیزان همشهری تقاضای عاجزانه ی کمک های نقدی کنم!

از طرف دیگر خیر سرم از گهواره تا همین امروز که پایم لب گور است به تحصیل علم و دانش آن هم با چنگ و دندان مشغول بوده ام و بالاخره یک انتظاراتی خودم از خودم و اطرافیان از خودم!! دارند. این که کتابی تورق کنم و مقاله ای بنگارم و جایی از خودم سخنرانی در کنم .عین بلبل به چندین زبان زنده ی دنیا حرف بزنم و  به تمام زیر و بم آمده و نیامده های رشته ام، آن  هم با شماره شناسنامه و افاضات فرموده و نفرموده اشان اشراف کامل ، جامع و مانع داشته باشم و بدانم مثلا همین دیشب گیدنز با زنش دعوایش شده و درحال فکر کردن به ابعاد دیگری از تئوری ساختاربندی است!

در کل به دلیل نوع رشته ی تحصیلیم هم باید در مورد گرانی مرغ و گوشت و حذف یارانه ها، نظریه ی تنوری وداغ داشته باشم و هم در مورد بحران خاورمیانه و آخر وعاقبت گرین موومنت و آقایان دربند . اگر هم بخواهم به این انتظارات خودم از خودم و اطرافیان از خودم !جواب بدهم باز هم یک ادم تمام وقت لازم است . لااقل تمام وقت باید ذهنت مشغول باشد .

این طور آدم نگون بخت تیره روزی هستم من.

این روزها برنامه ریزی کرده ام که خیر سرم همه اش را یکجورایی با هم داشته باشم ولی این برنامه ریزی ها تنها کمک کرده اند تا یک آدم متوسط رو به پایین در همه ی این حوزه ها بمانم .حتی شاید پایین تر. این قدر پایین که میزان رضایت خودم از خودم! سیر نزولی گرفته و در عین این که فرصت سر خاراندن پیدا نمی کنم ولی نه خانه دار ترگل ورگلی هستم نه کارشناس خبره ی معتبری و نه یک نیمچه پژوهشگر و محقق خوبی.

حالا من مانده ام بین این که کدام یکی از اینها موضوع مهم زندگی من است . هنوز هم نتیجه ی درستی نگرفته ام ولی می دانم روزی که به نتیجه برسم نفس راحتی خواهم کشید. آن روز خیلی دور نیست.